Klaar!

De muur die ik het afgelopen jaar zo zorgvuldig van tekeningen voorzag is nu leeg. M’n tekentafel is opgekuist. Al het slijpsel zit in een pot. Het is wennen, dit lege atelier. Het klinkt zelfs anders.

Het Weerjongetje, het boek dat ik samen met Pimm van Hest gemaakt heb, is klaar! M’n atelier opruimen is mijn afscheidsritueel. Nu moet ik wat afstand nemen. Een boek – althans bij mij – kruipt onder je vel. Je gaat ermee slapen. Je staat ermee op. Het valt niet mee, dat zomaar van je afschudden. Seizoenen houden op. Beginnen opnieuw. Daarom hangt er sinds vandaag een nieuwe tekening aan de muur. Nog helemaal alleen. Ik zie wel waarheen ze me brengt: