Een boek in wording

Sommige verhalen vragen het smeuïge van olieverf, terwijl andere het zangerige van houtskool, het frivole van aquarel of zelfs het preutse potloodlijntje prefereren. Als je goed luistert naar een tekst, dan hoor je wel wat ze wil.

Het voorlopig nog titelloze boek dat ik samen met Claudia Jong maak vroeg een digitale aanpak, maar dan wel zo ambachtelijk mogelijk (ja, dat kan). Toen ik zeven tekeningen klaar had (dat zijn veertien pagina’s) had ik het gevoel dat er een snuifje poëzie ontbrak, dus ben ik vorige week de tekeningen gaan zeefdrukken, old-school-style.

Ik ben snelle materialen als potlood, balpen, Wacom of acrylverf gewoon. Zeefdrukken werkt traag. Je moet je emulsielaag op de zeef lang genoeg laten drogen, niet te lang en niet te kort belichten, voldoende tijd nemen om de niet belichte delen helemaal uit de zeefden te wassen, je moet zelfs je eigen inkten maken om mee te drukken. Overhaast werken wordt bestraft met een slechte druk en vaak uren verloren werk.

Het was echt genieten om nog eens door een materiaal gedwongen te worden tot een bijna meditatief werkritme. Op één dag heb ik drie tekeningen kunnen zeefdrukken, komend weekend volgen er nog vier. Samen met een tiental balpenschetsen en de prachtige tekst van Claudia vormen ze de basis van een boek dat ik binnenkort mag gaan voorstellen. Spannend!

Graag wil ik bij deze nog even de directie en de grafiekleerkracht Chris van de academie van Arendonk bedanken voor hun gastvrijheid én in het bijzonder Ann, om ervoor te zorgen dat ik –in wat ongetwijfeld Vlaanderens mooiste zeefdrukatelier is– aan de slag kon.