Appelteek

Mijn zoon wordt een steeds betere prater en dat valt me eerlijk gezegd wat tegen van hem. Begrijp me niet verkeerd, ik ben best wel voorstander van ontwikkeling en zo, maar het einde van zijn tot de verbeelding sprekende kunsttaal vol bobbelstenen en wandschoenen is nu onafwendbaar.

Als behoeder van de eeuwige jeugd hou ik al sinds zijn eerste twee lettergrepen (pa-pa, of wat dacht u) nauwgezet een boekje bij met al zijn zelfgemaakte woorden. Die smeken er trouwens om getekend te worden.

Daarom, vanaf vandaag een nieuwe reeks op dit blog: zo’n woordenboek! Ik zal er u te pas en ten onpas mee ambeteren. De eerste in de reeks is Appelteek. Ik ben verzot op het woord.