Zoals het een voortreffelijk ouder betaamt mag mijn zoon van mij in het weekend toegeven aan een van zijn excessen: ontbijtgranen.

Voor alle duidelijkheid, dit mag enkel en alleen in het weekend. Tenzij er een pedagogische studiedag of feestdag is (dat is toch ook een beetje weekend), als hij ziek is (want ja, dan moet je wat meer gesoigneerd worden) of wanneer ik er zelf zit te eten (tja …).

Hij nuttigt ze -zoals dat hoort- voor de tv. M’n prenatale principes hieromtrent liggen ergens onder een dikke stoflaag naast m’n plechtige belofte aan God om niet meer speelgoed te kopen dan nodig en het gras nooit te maaien op zondag.

In de reeks Zo’n woordenboek maak ik illustraties bij de fantasiewoorden uit de kunsttaal van m’n zoon. Hij noemt ontbijtgranen steevast bijtgranen. Dat vraagt om een tekening.

Mijn zoon wordt een steeds betere prater en dat valt me eerlijk gezegd wat tegen van hem. Begrijp me niet verkeerd, ik ben best wel voorstander van ontwikkeling en zo, maar het einde van zijn tot de verbeelding sprekende kunsttaal vol bobbelstenen en wandschoenen is nu onafwendbaar.

Als behoeder van de eeuwige jeugd hou ik al sinds zijn eerste twee lettergrepen (pa-pa, of wat dacht u) nauwgezet een boekje bij met al zijn zelfgemaakte woorden. Die smeken er trouwens om getekend te worden.

Daarom, vanaf vandaag een nieuwe reeks op dit blog: zo’n woordenboek! Ik zal er u te pas en ten onpas mee ambeteren.

De eerste in de reeks is Appelteek. Ik ben verzot op het woord.